Θέλω να κουρευτείς και να σε ανταμώσω...

'Ακου ρε μάγκα φίλε και από πίσω σκύλε που λέει και ο φίλος, τι μαγική που είναι αυτή η στιγμή, που γυρίζεις αποκαμωμένος από τη μέρα, σκληρή- σάπια- και κοιτάζεσαι στον καθρέφτη βγάζοντας τους φακούς, πλένοντας τα χέρια, τρεκλίζοντας ανάμεσα από νεροχύτη και λεκάνη- εν πάσει περιπτώσει μεταξύ φαινόμενου και καθρέφτη. Στέκεσαι με περισυλλογή, ανοιγοκλείνεις τα μάτια, οι βλεφαρίδες παίζουν και ξαφνικά!!! Ω Κονδύλη!!! βλέπεις, αγαπημένε, τον εαυτό σου όπως δεν τον έχεις ξαναδεί. Τα μάτια στην περίεργη γωνία που είχες συνηθήσει- ίσια, η μύτη λίγο στραβή, τα μάτια αισίως μικρά και ανέκφραστα, τα χείλη διόλου σμυλεμένα, έναν ελαφρύ προγναθισμό, τα δόντια κίτρινα από τσιγάρο- γενικά μία κατάντια. Πόσο ωραίο. Εσύ με τις αμφιβολίες, τις κακεντρέχιες, τον εξαναγκασμό του ωραίου, τον χλευασμό της ματαιότητας, τη φυγοπονία του να τραβίξεις με τσιμπιδάκι τις τρίχες από το πηγούνι. Εισαι εσύ και ξαφνικά το μυαλό σου παίρνει ανάποδες στροφές κάνοντας περίεργους αναστοχασμούς με την Ωραία της ημέρας, την Ίνγκριντ, την Κατρίν, την Σιμόν, την Ρόζα κ.α.

Ο σοφός και πανδαμάτωρ λαός- η συλλογική αφήγηση/ μνήμη φίλε λέει : σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία! Κι εσύ αναρωτιέσαι πόσο, στους φίλους μου αρέσει; Αντικατροπτρίζει το κοινωνικό πρότυπο; Το πρότυπο που έχω εγώ αναγάγει σαν ενιαίο κοινωνικό; Είναι άραγε αυτή;


Φιλε βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη ξεκάθαρα μετά από 26 χρόνια. Δεν φταις εσύ ούτε το σεξ απηλ σου. Η φαντασία μου τα φταίει αλλά πάλι καλά που υπάρχει κι αυτή αφού τα φαινόμενα απατούν και απατούν μόνο για μας σαν την καλύτερη ορχήστρα κρουστών που ακούστηκε ποτέ.

Μου αρέσει όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη και με βλέπω καθαρά μέσα από σένα. Μην με δένεις κόμπο να μην σε δέσω κι εγώ. Σ΄αγαπώ γιατί σκέφτομαι πόσο όμορφο βλέπει κανείς τον εαυτό του όταν τον αγαπάν τόσο πολύ. Το δίχως άλλο θα σαι ο ωραιοτερος.

Είσαι;

Έλα φιλιά...

mal du depart..

Και η απορία παραμένει ζώσα. Πως γίνεται κανείς ναυτικός όταν υποφέρει από ναυτία; Εκατοντάδες ισοδύναμα ερωτήματα διαπερνούν τη σκέψη μου αυτή τη στιγμή. Δεν θα αναφερθώ. Θα αφήσω τον ήρεμο και ξεκούραστο στοχαστή να απαντήσει. Ένας φίλος σχετικά με αυτό έλεγε ότι ελευθερία είναι να βρίσκεσαι στο κέντρο της επιθυμίας χωρίς ελπίδα. Είσαι άραγε ελεύθερος όταν λαχταράς να ελπίζεις για κάτι αλλά δεν μπορείς; Κρύωσαν τα χέρια μου εκτός παπλώματος, ανεβάζω γρήγορα τους στίχους, θα κλείσω τα μάτια και θα ονειρευτώ πως θα ήταν αν ήλπιζα...


θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ’ Αλγέρι και το Σφαξ
θ’ αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ σκυφτός σ’ ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα `χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ’ όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει"

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,
θα `χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.


υγ. Γιατί να περνούν ήρεμα, παθητικά τα βράδια;

Περνάμε καλά κι αυτό βγαίνει προς τα έξω...

Παρακολουθώντας την ταινία η ζωή της Αντέλ εξάντλησα μέσα μου όλα τα ερωτήματα που έθετε η μικροαστική ηθική μου απέναντι στον ομοφυλόφιλο έρωτα. Ο πιο ρεαλιστικός τρόπος να αφηγηθείς την μεγάλη ιστορία του έρωτα, του πάθους, του πρώτου φιλιού, της συμβίωσης, του κατακερματισμού του είναι στην προσπάθεια της ένωσής του στη σχέση των 2, των αμοιβαίων υποχωρήσεων ή ακόμα- ακόμα των υποχωρήσεων του ενός, τη δυσπραγία του άλλου απέναντι σε αυτό, τη ρήξη, την εγκατάλειψη, την ερωτική βία, τη ζήλεια, το άγχος της απόρριψης, τον φόβο του "άλλου", την απώλεια του ενός από τους δύο που σε προηγούμενο διάστημα είχε συντρίψει κάθε εγωισμό για να υπάρχει ως ένα, την αγάπη και τον φόβο αυτής, τον τρόμο της αιωνιότητας ενός συναισθήματος, το απωθημένο, την παραίτηση, τον θάνατο του έρωτα και τα βήματα σε μία καινούρια ζωή. Υπάρχουν άραγε όλα αυτά που ζούμε σαν στρέιτ στις ομοφυλόφιλες σχέσεις; Δεν εννοώ να πω με αυτό πως υπάρχουν απελευθερωτικά βήματα του έρωτα σε αυτήν την κινηματογραφική αφήγηση. Κάθε άλλο. Αυτό που καθηλώνει τον θεατή είναι ότι συνθέτει την ίδια σκληρή/ τραυματική πραγματικότητα του έρωτα θέτοντας ως πρωταγωνίστριες δυο νέες γυναίκες η μία εκ των οποίων αναζητά ακόμη την έμφυλη ταυτότητά της- η άλλη κατασταλαγμένη απέναντι σε αυτό. Η ταινία παρά την επιμονή της στην ατομικότητα των πρωταγωνιστριών κατάφερε να γενικεύσει μέσα μου τη ιδέα ότι το δράμα του έρωτα είναι το ίδιο ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, εμπειρίας, γνώσης του νου. Θέλω να πω πως εύκολα πολλοί δηλώνουμε αντισεξιστές, ελευθεριακοί προς αυτά τα ζητήματα αλλά σπάνια φαίνεται να αντιλαμβανόμαστε βαθειά μέσα μας πως υπάρχουν οι παραπάνω ταυτήσεις στις σχέσεις ίδιας τάξης (δηλαδή έρωτα), ανεξάρτητα από τα χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων. Βουτιά στο επέκεινα και πίσω πάλι. Στο διάλειμα έκανα την κριτική μέσα μου πως πρόκειται για ένα είδος ριάλιτι με την έννοια πως το μοναδικό πράγμα που δεν μας αποκάλυπτε ήταν την πιο βαθιά και μοίχεια σκέψη της Αντέλ. Μετά όμως το διάλειμα κι ενώ περιμένεις μία μορφή κρεσέντο που αναμένεις ότι θα έρθει από το μικροαστικό οικογενειακό περιβάλλον της Αντέλ, ή από τη σύγκρουση με τον κοινωνικό περίγυρο και θα καταλήξει άλλη μία ηθικοδιδακτική ταινία, τελικά ΔΕΝ έρχεται από πουθενά παρά από τις ίδιες τις δύο πρωταγωνίστριες και τη διαδικασία του χωρισμού. Σχετικά ευάλωτη τον τελευταίο καιρό με τις υποδόριες εκφάνσεις του έρωτα, αφέθηκα στην αφήγηση και τους ήχους της ταινίας. Μου άρεσε ο ρεαλισμός της μέσα από τον ήχο της.   Αυτά, γιατί πολύ εκτέθηκα. Καλημέρες.

Γιατί με έναν μαγικό τρόπο φέτος καταφέραμε να προβλέπουμε γεγονότα...

αινιγματικές αυτοκτονίες, παραφράσεις τραγουδιών κ.τ.λ.

Άσχετα αν οι άλλοι μας περιορίζουν λες και είμαστε ναρκομανείς στην απεξάρτηση...Εμείς ανυπόταχτα προβλέπουμε ακόμα μέσα από τα κελιά του εγκλεισμού!

αντίθεση- σύνθεση

Θα ήταν το δίχως άλλο καθαρή παραδοξότητα

...να μην πεθάνει. Πέθανε το λοιπόν και δεν μας άφησε ούτε μισή γλυκιά ανάμνηση, ούτε μισή χαρά, ούτε μισή λαχτάρα. Τώρα εκεί κάπου στα αζήτητα της μνήμης ίσως ξαναφανεί αλλά που καιρός για μνήμες. Λίγο πριν ξεχάσω για πάντα, θα θυμηθώ κάτι τελευταίο, ένα ευφάνταστο βράδυ που είχε δημιουργήσει στην προσπάθειά του να αναχαιτήσει και την τελευταία ελπίδα μέσα του- με μουσική και τζιν. Τότε δεν το κατάλαβα, λίγο αργότερα από μία βδομάδα θα έψαχνα για γιατρό. Βέβαια όλα αυτά τώρα συνέβησαν σε ένα όνειρο, καλοκαιρινό, ζεστό και υγρό, όπως αυτά τα όνειρα που ξυπνάς με γεμάτο το στόμα από πίκρα, οι σιελογόνοι ξεχειλίζουν από ανάγκη για γλυκό, ιδρωμένοι μέχρι και οι λαγόνες και το κεφάλι λες κι έχει χτυπήσει εκατοντάδες φορές σε ντουβάρι - ένα όνειρο που δεν θες να ξαναδείς ούτε και πρόκειται. Ήθελε να γίνει ναυτικός. Καλά ταξίδια.

Έκκληση ρε γαμώτο

Κενό το μικρό είναι
Κενό. Όλο δεν και μην.
Απέμεινε εν ημίν κενό μέγα.

Here I am again Back on the corner again Back where I belong Where I've always been Everything the same It don't ever change I'm back on the corner again In the healing game...